( مسألهء 111 ) در مسح سر واجب نيست كه بر پوست سر باشد ، بلكه اگر بر موى جلوِ سر نيز مسح كند كافى است . ( مسألهء 112 ) مسح كردن از روى كفش و جوراب در مقام ضرورت مثل سرماى شديد و تقيّه از مخالفان جايز است . ( مسألهء 113 ) در تقيّه ترس بر جان خويش ، ترس بر جان ديگران ، حسن معاشرت و جلب محبّت مخالفان براى مصون ماندن از شرّ آنها - ولو در دراز مدّت - كافى است . ( مسألهء 114 ) در جايى كه مخالفان ، انسان را ميشناسند و از مذهب او آگاهند و نيازى به تقيّه احساس نمى شود ، تقيّه جايز نيست ، بلكه حرام است ، زيرا در اين موارد نوعى چاپلوسى و اهانت به مذهب حقّه مىباشد . ( مسألهء 115 ) آب وضو بايد پاك باشد و اعضاى وضو نيز بايد پاك باشد ، تا آب وضو نجس نشود . ( مسألهء 116 ) اگر يكى از اعضاى وضو نجس باشد و انسان به نيّت وضو آن را در آب كر فرو ببرد ، يا زير شير آب بگيرد ، آن عضو پاك مىشود و وضو نيز تحقّق مييابد . ( مسألهء 117 ) در وضو نيّت شرط است و آن امر قلبى است و نيازى به تلفّظ ندارد ، و قصد اجمالى كفايت مىكند ، پس كسى كه ميخواهد نماز ياد بگيرد ، اگر به كسى كه وضو ميگيرد و نماز ميخواند ، نگاه كند و همانند او رفتار كند و قصد پيروى از او بكند ، كافى است . ( مسألهء 118 ) شستن صورت و دستها و مسح سر و پاها بايد به نيت وضو باشد و براى تقرّب به خداوند متعال ، پس اگر براى خنك شدن و پاكيزگى وضو بگيرد ، وضويش باطل است .